در گذشته هرگز کلماتی مانند هرج و مرج و عدم قطعیت در سرلوحه فعالیتهای تجاری قرار نداشت، اما امروزه بسیاری از سازمانها تحت تأثیر آشوبهای محیطی هستند. در مداوای یک سازمان بیمار حتماً باید به شرایط محیطی، اقتضائات و کارکنان توجه کافی داشت (طبری و قربانی، 1388، 31). تصمیمگیری اولین وظیفه هر مدیر است. تصمیمگیری زیربنای اساسی مدیریت است و اگر مدیران تصمیم گیر نباشند، مدیر نخواهند بود و میتوان گفت، بیشتر وقت مدیران به تصمیمگیری اختصاص یافته است (حمید نجف آقایی و همکاران[1]، 1381، 94). عمل تصمیمگیری در اداره امور سازمانها به قدری مهم است که برخی نویسندگان سازمان را شبکه تصمیم و مدیریت را عمل تصمیمگیری تعریف کردهاند (طبری و قربانی، 1388، 34).
همانطور که اشاره شد، در ادبیات مدیریت وظایف اصلی مدیران عبارتند از: برنامه ریزی،سازماندهی، هدایت، نظارت، کنترل و تصمیمگیری (برادران حسنزاده و همکاران[2]، 1388، 186). هربرت سیمون[3] تصمیمگیری را جوهر و اساس مدیریت تلقی میکند به گمان وی مدیریت، چیزی جز تصمیمگیری نیست و مدیر موفق را میتوان تصمیمگیرندهای موفق دانست. در دنیای واقع نیز مدیریت با این مهم در آمیخته است و مدیر در انجام تمامی وظایف خود ناگزیر به نوعی تصمیمگیری است (رمضانی، 1386، 136).
مدلهای تصمیم گیری هر کدام از این طبقهبندیها با توجه به این که کدام دسته عوامل فردی، سازمانی و محیطی را بر نحوه واکنش و رفتار افراد در هنگام مواجهه با شرایط تصمیمگیری دخیل میدانند با یکدیگر متفاوت میباشند. بنابراین تصمیمگیری هسته مرکزی برنامهریزی را تشکیل میدهد. یک برنامه نمیتواند وجود داشته باشد مگر اینکه تصمیم ایجاد شده باشد (وینز و کنتز[4]، 1993، 199). همچنین از طرفی، مدلی برای دخیل دانستن ارزشها در تصمیمگیری در داخل کشور وجود ندارد.تصمیمهای دنیای واقعی معمولاً با محیطهای لبریز از فشار، درون دادهای ناکافی، اطلاعات ضد و نقیض، فشارهای بودجه، ضیق وقت، منابع نادر و بسیاری عوامل دیگر روبهروست که بر مسائل سایه میافکنند و کیفیت تصمیمها را تهدید میکنند (نجف آقایی و همکاران، 1381، 94). عدم کیفیت در تصمیمگیری باعث بروز خسارتهایی به سازمان و کارکنان آن میشود زیرا در برخی موارد، نتیجهگیری به حدی مهم است که بروز خطا ممکن است ضررهای جبران ناپذیری را بر ما تحمیل کند (برادران حسنزاده و همکاران، 1388، 188). از اینرو، عدم تصمیمگیری صحیح را میتوان دلیلی بر بهرهوری پایین شرکتها و سازمان های ایرانی دانست.
امروزه همگان براین باورند که سازمان چیزی بیش از دوایر، سلسله مراتب و اختیارات است. یک سازمان مانند فرد دارای شخصیت است. شخصیتی که از ویژگیهای انعطافپذیری، خلاقیت و مانند آنها برخوردار است (حمدی و همکاران[5]، 1388، 18). از اینرو، سازمان میتواند با بازخوردهایی که به عنوان یک شخصیت به کارکنان و مدیران می دهد، نحوهی عملکرد آنها به خصوص تصمیمگیری آنها را تحت تأثیر قرار دهد. بازخوردهایی که به پرسنل ارائه میشود عامل مهمی است که در این پایاننامه مورد سنجش قرار میگیرد. براساس نظریههای ناچیزی که در این زمینه موجود است، فرض بر آن است که بازخورد میتواند باعث تصمیمگیری صحیح و بهموقع شود.
بحث دیگری که در این پژوهش مطرح است، بحث ارزشها و اثرگذاری آنها در تصمیمگیری است. این اعتقاد وجود دارد که عملکرد تنها در یک فضای تصمیمگیری معنی پیدا میکند. تصمیمگیری و خطمشیگذاری یکی از عناصر سیستم است که تحت تأثیر ارزشها قرار دارند و این ارزشها بهطور مدام بر تصمیمهای مدیران و کارکنان تأثیر میگذارد (باقریان، 1379، 15). برطبق شواهد ناچیزی که وجود دارند، ارزشها زمینهی تصمیم افراد را دربرگرفته و برتصمیمگیری آنها تأثیرگذار است زیرا افراد در سازمانها با پیروی از نظام ارزشی حاکم بین ارزشها، تصمیمات و اقدامات خود؛ رابطهای مستقیم برقرار میکنند (معمارزاده و جهانگیرفرد، 1389، 4).
در آخر این پرسش ذهن پژوهشگر را مشغول کرده است که چگونه بازخورد و زمینهی تصمیم، رفتار تصمیمگیری مبتنی بر ارزش را تحت تأثیر قرار میدهد؟
1-3- سؤالهای تحقیق
آیا بین زمینهی تصمیم و رفتار تصمیمگیری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین بازخورد سیستم و رفتار تصمیمگیری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم خودهدایتی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم انطباق و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم سنت و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم نیکخواهی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم جهانگرایی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم انگیزش و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم خوشیگرایی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم دستیابی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟آیا بین زمینهی تصمیم قدرت و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
آیا بین زمینهی تصمیم امنیتی و رفتار تصمیمگری مبتنی بر ارزش رابطهی معناداری وجود دارد؟
1-4- ضرورت و اهمیت تحقیق
سایت های دیگر :
| e-space: nowrap; overflow: hidden; position: relative; width: 521px; left: 3px;"> |
|
[پنجشنبه 1399-03-01] [ 03:16:00 ق.ظ ]
|
